• История -Публицистика -Психология -Религия -Тюркология -Фантастика -Поэзия -Юмор -Детям                 -Список авторов -Добавить книгу
  • Константин Пензев

    Хемингуэй. Эпиграфы для глав

    Мусульманские праздники

    Тайны татарского народа


  • Полный список авторов

  • Популярные авторы:
  • Абдулла Алиш
  • Абдрахман Абсалямов
  • Абрар Каримулин
  • Адель Кутуй
  • Амирхан Еники
  • Атилла Расих
  • Ахмет Дусайлы
  • Аяз Гилязов
  • Баки Урманче
  • Батулла
  • Вахит Имамов
  • Вахит Юныс
  • Габдулла Тукай
  • Галимжан Ибрагимов
  • Галимъян Гильманов
  • Гаяз Исхаки
  • Гумер Баширов
  • Гумер Тулумбай
  • Дердменд
  • Диас Валеев
  • Заки Зайнуллин
  • Заки Нури
  • Захид Махмуди
  • Захир Бигиев
  • Зульфат
  • Ибрагим Гази
  • Ибрагим Йосфи
  • Ибрагим Нуруллин
  • Ибрагим Салахов
  • Кави Нажми
  • Карим Тинчурин
  • Каюм Насыри
  • Кул Гали
  • Кул Шариф
  • Лев Гумилёв
  • Локман-Хаким Таналин
  • Лябиб Лерон
  • Магсум Хужин
  • Мажит Гафури
  • Марат Кабиров
  • Марс Шабаев
  • Миргазыян Юныс
  • Мирсай Амир
  • Мурад Аджи
  • Муса Джалиль
  • Мустай Карим
  • Мухаммат Магдиев
  • Наби Даули
  • Нажип Думави
  • Наки Исанбет
  • Ногмани
  • Нур Баян
  • Нурихан Фаттах
  • Нурулла Гариф
  • Олжас Сулейменов
  • Равиль Файзуллин
  • Разиль Валиев
  • Рамиль Гарифуллин
  • Рауль Мир-Хайдаров
  • Рафаэль Мустафин
  • Ренат Харис
  • Риза Бариев
  • Ризаэддин Фахретдин
  • Римзиль Валеев
  • Ринат Мухамадиев
  • Ркаил Зайдулла
  • Роберт Миннуллин
  • Рустем Кутуй
  • Сагит Сунчелей
  • Садри Джалал
  • Садри Максуди
  • Салих Баттал
  • Сибгат Хаким
  • Тухват Ченекай
  • Умми Камал
  • Файзерахман Хайбуллин
  • Фанис Яруллин
  • Фарит Яхин
  • Фатих Амирхан
  • Фатих Урманче
  • Фатых Хусни
  • Хабра Рахман
  • Хади Атласи
  • Хади Такташ
  • Хасан Сарьян
  • Хасан Туфан
  • Ходжа Насретдин
  • Шайхи Маннур
  • Шамиль Мингазов
  • Шамиль Усманов
  • Шариф Камал
  • Шаукат Галиев
  • Шихабетдин Марджани
  • Юсуф Баласагуни




  • Галимҗан Гыйльманов

    КҮҢЕЛЕМ СУРӘТЕ

    (Шигырьләр, җырлар)

    Әдәбиятчы, язучы, балалар әдибе Галимҗан Гыйльмановның шигъри лирикасы тулысынча кешенең күңел дөньясы белән бәйләнгән. Ул үзенең йөрәгендә туып, күңелендә чыныккан ихлас хисләрен үзе кебек үк сагышлы һәм ихлас укучылар белән уртаклашырга тели. Авылча самимилек, туган нигезгә тугрылык, яшәү мәгънәсе, хәтер, тәкъдир, мәхәббәт кебек төшенчәләрне күңелендәге якты сагышы аша үткәреп яшәгән бу каләм иясенең татар шигъриятендә үз урыны бар.



    Мин шагыйрь түгел

    Мин шагыйрь түгел. Күңелем генә шагыйрь. Бу хакта мин күптәннән беләм. Дөресрәге, үземне белә башлаганнан бирле беләм. Әнкәй бүген дә көлеп сөйли. Миңа ике яшьләр чамасы булгандыр, ул мине, тезләренә бастырып, үчтеки-үчтеки сикертә икән. Үзе такмаклап шигырь әйтә:


    — Улыкаем, синмени,
    Атлар җигәсеңмени?..
    Улыкаем, синмени,
    Атлар куасыңмыни?..

    Шул вакыт, бөтен тирә-юньдәгеләрне гаҗәпкә калдырып, әнкәйгә каршы такмаклый башлаганмын:


    — Әнекәем, тиңмени,
    Тыер таватыңмыни?..

    Менә шулай “шагыйрь” булып киткәнмен. Шигырь белән “сөйләшә” башлаганмын. Ләкин минем шигырьгә һәвәслегемне әткәй белән әнкәйдән, кайбер туганнардан башка кеше белмәде. Күрше авылда яшәүче карти (әнкәйнең әнисе), ул да бәетләр-җырлар чыгара, мине: “Бабичым минем!” — дип сөя иде. Кайчандыр, Дүртөйлегә барганда, аларга кереп-чыгып йөргән Бабич. Бер балаларына Шәехзадә дип тә исем кушканнар. Озак тормаган сабый. Күрәсең, бу исемне йөрткән җаннар озын гомерле булмыйдыр...

    Бабич, дигәннән, бу авылдаш шагыйрь мине колагымнан тартып үстерде. Үзе түгел, әлбәттә, ә аның рухы. Үзен 1919 елда ук, 24 яшендә, Башкортстанның Зилаир авылында кызылларның Смоленск полкы урыслары, тереләй күзләрен чокып, колакларын кисеп, соңыннан ат койрыгына тагып йөртеп, бөтен кеше алдында мәсхәрәләп, җәзалап үтерәләр. Идеалыннан, иманыннан һәм шигыреннән ваз кичмәгән өчен шулай эшлиләр. Без — Әсән авылы балалары — бу фаҗигане бик авыр кичереп яшәдек. Шушы хәтәр тарих безне шагыйрь итте дә бугай. Шагыйрь булмасак та, күбебезнең язмышын әдәбият белән бәйләде ул.

    Чынлап та, Әсән урта мәктәбендә шигырь язмаган бала сирәк булгандыр. Ш.Бабич исемендәге әдәби премия дә бар иде. Шулай туры килде инде — бу бүләкнең беренче лауреаты мин булдым.

    Әсән төбәге элек-электән Бабич гипнозы шаукымында яшәде. Бабич музее, “Бабич классы”, “Бабич” әдәби түгәрәге, Бабич исемендәге спортклуб, Бабич исемендәге кинотеатр, Бабич урамы, Бабичлар бакчасы... “Романтика” исемле иҗат берләшмәсенең төп девизы да Бабич шигыреннән алынган иде:


    Ярсынмаса күкрәк яшьнәп, күкрәп,
    Телләреңдә ялкын яналмый.
    Аһ ормасаң сыкрап, тетрәп-тетрәп,
    Кулларыңнан алтын тамалмый.

    Бу юллар әсәнлеләрнең яшәү девизына әверелде. “Халык дошманы”, “милләтче-контрреволюционер”, “буржуаз шагыйрь” кебек мөһерләр ягып, бөтен дөнья шагыйрьгә каршы күтәрелгәндә дә авыл кешеләре аның бөеклегенә һәм чисталыгына шикләнмәделәр. Шуңа күрә, мин кечкенәдән шигъриятнең сәясәттән, инкыйлаб давылларыннан өстен булуын аңлап үстем. Сәясәтне образ аша гәүдәләндереп була, әмма образны сәясәт белән алыштырып булмый. Бабич мине шуңа өйрәтте.

    Шагыйрьнең туган нигезе мин торган урамда — бездән берничә йорт аша, каршы якта иде. Соңрак ул нигезне Күәш елгасы алып китте. Сәер булды бу — ничә гасырлар туры, тыныч кына агып яткан елга кинәт кенә борылды да Бабичлар урынын “ялап алды”. “Бу изге җанның рухы рәнҗегәндер, бу рәнҗешне Ходай тәгалә ишеткәндер”, — дип сөйләнделәр картлар. Бабичларга каршы гына Шакир карт — безнең Ак бабай тора. Ул Шәехзадә белән бергә укыган. Шигырьләр, такмаклар чыгарып, җырлап җибәрә, өздереп Саратов гармунында уйный. Тагын да арырак Зиннәт — шагыйрь йорты. Ул көннәр буе шигырь теле белән сөйләшеп йөри. Авыл бәйрәмнәрендәге бөтен котлау-теләкләрне аңардан яздыралар. Газ таратып йөрүче Гаяз агайны эзләп йөргәндә әйткән такмагы әле дә истә:


    Җирдән очкан спутниклар
    Хәзер Айларда микән?
    Газлар бетте, Гаяз кирәк,
    Гаяз кайларда икән?

    Икенче як күршедә яшәүче Фидан абый да шигырьләр яза. Аларны миңа гына күрсәтә. Мине ул чын шагыйрь дип саный.

    Иң беренче шигыремне хәтерләмим. Шигырь белән сөйләшү, хәтта уйлау гадәте кечкенәдән бар иде. Беренче җитди язманы 1971 елда, ягъни 14 яшемдә теркәп куйганмын. Әнкәйгә багышланган дуртюллык ул:


    “Әнкәемнең җылы кулы
    Көн дә иркәли мине,
    Гөлләрне сөйгән шикелле
    Бакчаның назлы җиле.
    1971 ел, 5 май.”

    Бер-ике ел шундыйрак, әнкәйгә, авылга, Ватан сугышына, авылдашларга, “икеле”гә укучы малайларга багышланган шигырьләр, хәтта “поэма”лар язылган. 1973 елдан минем “иҗат”ка ургылып мәхәббәт темасы килеп керә. Бер көн эчендә 16 битлек дәфтәрләрне язып тутырган вакытлар иде ул. Яшь күңелемне беренче мәртәбә мәхәббәт тойгысы әрнеткән чор...

    Беренче укучым һәм тәнкыйтьчем әнкәй булды. Һәр язганымны аңа укып бара идем. Әнкәй үзе дә чып-чын шагыйрә. Сүзләрен дә, көен дә үзе иҗат итеп, моңлы җырлар чыгара иде ул. Авылның беренче җырчысы иде. Балалары, оныклары авылга җыелган чакларда әле дә җырлый. Әйбәт иде минем “тәнкыйтьче”. Гел мактый иде. Әткәй бик катышмый. Читтән генә күзәтеп яши. Ул — стратег, зуррак мәсьәләләрне хәл итүдә катнаша. Сигезенче класста укыганда ул мине район газетасына алып китте. “Гәҗит чыга торган җирдә шигырьне аңлаучы табылыр әле”, — дип, иң беренче ишеккә алып керде. “Авыл хуҗалыгы бүлеге” икән. Өлкән яшьтәге бер абзый итәгатьле генә кабул итте безне. Чынлап та шигырьне аңлый иде ул. Аның киңәшләрен мин хәзер дә олы хөрмәт һәм рәхмәт белән искә алам.

    Озакламый минем беренче шигырем басылып чыкты. Аның артыннан тагын, тагын... Казандагы “Яшь ленинчы” белән языша башладым. Мәктәптә бик тиз белделәр, класс кызларына беренче дәфтәрләрем эләкте, әдәбият укытучыларым Роза апа, Оля апа, Ганс абыйлар сорап алып укый башладылар, иҗади кичәләр оештырдылар. Даным таралды. Миңа бу хәл бик ошый иде. Шул вакытта ук язмышымны әдәбият белән бәйләргә карар кылдым.

    Казан дәүләт университетында укыганда да, шактый еллар фән ташы кимереп, архив-фондларда утырганда да, соңрак Татарстан китап нәшриятында эшләгәндә дә шигырь язудан тукталмадым. Күбрәк үзем өчен генә яздым. Шулай да, “Әллүки” әдәби түгәрәгенә йөргәндә, бер талпынып алдым бугай. Ул вакытта бу түгәрәкнең гөрләп эшләгән вакыты. Старостасы — себер татары Шәүкәт Сибгатуллин. Шәриктәшләрем Фәиз Зөлкарнәйне, Флюра Низамованы, Әнәс Ризвановны, Камил Ногмановны, Фәния Сәетгәрәеваны, Нияз Акмалны, Рәфис Корбанны, өлкәрәкләрдән Мөдәррис Вәлиев белән Хәйдәрне , Фәйрүзә Мөслимова белән Асия Минһаҗеваларны, Илдар Хөснетдиновны яхшы хәтерлим... Нишләптер , бу буынга бик юл бирергә теләмәделәр. Равил Фәйзуллиннардан соң, соңрак Зөлфәт-Әгъләм һәм Роберт Миңнуллин белән Фәннур Сафиннан соң тагын бер хөр һәм думал шигъри буынны күпсенделәр партия функционерлары. Ләкин 70 елларның икенче яртысында формалаша башлаган бу саллы шигъри буынны берничек тә юкка чыгарып, сызып ташлап булмый иде.

    Шәүкәт, беренче кулъязмаларына кара мөһер салынгач, Себергә китеп барды, ун елдан соң кабат кайтып, бер-бер артлы өч китабын бастырып чыгарды. Нияз белән Рафис, өчәр-дүртәр мәртәбә кире кагылганнан соң гына Язучылар берлегенә керә алдылар, Фәния Уфага китеп шагыйрь булды, Илдар Хөсни Әлмәттә милициядә хезмәт итте, рухи кризистан чыга алмыйча, вакытсыз арабыздан китеп барды. Шулай да, беренче китабын күреп калды. Фәиз белән Мөдәррис тәнкыйтькә китәргә мәҗбүр булдылар, алар да кабат шигърияткә кайттылар. Кызлар да сынатмады — Асия дә, Фәйрүзә дә бүген язучылар арасында. Ун-унбиш елдан соң барыбыз да шул ук урында җыела алдык. Флюрабыз гына читтәрәк йөри. Әмма без беләбез: ул — чын шагыйрә, зур шагыйрә!

    Бу югалган буынның “табылуы” татар әдәбияты тарихында иң серле һәм феномен күренешләрнең берсе, һәм ул җитди өйрәнелергә лаек.

    Ул вакыттагы басым миңа да тиде. Беренче җыентыкны бордылар, матбугатка кертми башладылар. Мин фәнгә киттем. Ләкин анда да бөтен шөгыльләнгәнем шигърият, бигрәк тә аның поэтикасы иде. Шигырьдә мин тәмам күңелемә бикләндем, күбрәк үзем өчен генә яздым. Үземнән шагыйрь чыкмаса да, күңелемдәге шагыйрьлекне гомерем буе хөрмәт итеп яшәдем. Төрле дәфтәрләргә, көндәлекләргә төшеп калган шигъри язмаларымны юри генә санап карадым — биш меңнән арта икән. Төрлесе бар. Ләкин бу язмаларның барысы да кадерле, газиз миңа. Чөнки алар ихласлыктан, самимилектән һәм мәхәббәттән туганнар. Шигырь язганда мин бервакытта да күңелемә фальшь һәм ялган кертмәдем. Чөнки гонорар да, тәнкыйть тә, хәтта әсәрләремнең язмышы да мине артык кызыксындырмады. Бу әсәрләр — авыр сагыштан тулган күңелемне бушату, җиңеләйтү, өметләндерү ысулы булгандыр, мөгаен. Ләкин, күпчелек очракта, бу тезмәләр — күңел халәтен акка төшереп калдырырга тырышу чарасы иде. Кулга каләм алып, шул минуттагы күңел кичерешләремне язып куймаган көнем-сәгатем сирәктер. Шигырьдә мин бервакытта да акыллы булырга, кеше өйрәтергә тырышмадым. Бу жанрда минем өчен аеруча ике әйбер мөһим иде — образлылык (сурәтлелек) һәм ихласлылык (күңелчәнлек). Шигырьнең моңы, аһәңе дә турыдан-туры шушы ике сыйфат белән бәйләнгән бит...

    Минемчә, шигырь дога кебек кабул ителергә тиеш. Һәр образ, метафора, сурәт, эпитет, илаһи код, символ кебек, укучы күңеленең иң ерак, иң тирән почмакларына барып җитәргә тиеш, аның иң авыр һәм иң нечкә хисләрен дә кузгатырга, аңа җиңеллек яисә дулкынлану, хәтта өмет, ышаныч бирергә тиеш. Әлбәттә, аны өйрәтергә дә, фикри яктан баетырга да тиештер ул. Әмма шигырьнең уңышы иң элек образның һәм аһәңнең дөрес сайлануыннан тора. Шулар тәртиптә булганда гына фикер белән ассоциатив һәм гармоник бөтенлеккә ирешергә мөмкин. Болары инде поэтика фәненә карый. Бу фәнне миңа мәшһүр галимебез Хатыйп Госман укытты. Бу “шигырь профессоры” җитәкчелегендә сигез ел буе гыйльми эш белән шөгыльләндем, “Татар балладасы” дигән темага диссертация якладым. Аның гаҗәеп дәрәҗәдә серле һәм уникаль лекцияләре минем тыйнак кына шигъриятемә тәэсир итми калмагандыр, дип уйлыйм.

    Утыз ел буе җыелып килгән лирик шигырьләремне бу көнгә кадәр дөньяга чыгармавымның сәбәпләре өчен, бар. Әйтүемчә, мин аларны иң элек үзем өчен, күңелем өчен генә яздым.

    Аннан соң, минем болай да укучым белән сөйләшердәй, аралашырдай эшләрем күп иде — соңгы ун-унбиш елда Ш.Бабич томы, “Татар балладасы”, “Татар мифлары” буенча монографияләр, тәнкыйть, проза китаплары, балалар өчен шигырь җыентыклары, пьесалар китабы бастырып чыгардым, сәхнә әсәрләрем куелып тора, җырларым җырлана...

    Шулай да, кайбер шигырьләрем укучыга барып ирешкән икән. “Тозлы яңгыр” китабындагы “Өзелгән чәчәк” повестен генә исегезгә төшерегез. Әсәрнең үзәк герое Самат — шагыйрь бит! Ул шигырь белән уйлый! Үзем дә гаҗәпләнәм — иллеләп шигырь бирелгән икән бу повестьта! “Оча торган кешеләр” романындагы Сәүбән дә шигырьләр яза, хәтта “Албастылар”дагы Хәлим дә — шагыйранә җанлы егет. Ә хикәяләремдә, парча-нәсерләрдә күпме алар — шигырьләр, шагыйрьләр!

    Олы әдәбиятта иҗат ителгән образларым кебек, шигырьләремнең күбесе — гамьле, сагышлы, хәтта аһ-зарлы. Мин шигырьне сагышлы, борчулы чакта һәм шундый ук сагышлы, борчулы кешеләр өчен язам. Татар кешесенең төп халәте сагыш түгелмени? Аның бөтен җанын, халәтен, тормышын шул хис, шул моң билгеләмимени?! Укучым дөрес аңласын иде: мин аңа үземнең күңел зарларымны тагарга җыенмыйм. Чөнки беләм: сагышлы әсәр укып кына сагышлы булып булмый, ә менә күңелдәге авыр тойгылардан, ягъни шул ук сагыштан бушанырга мөмкин. Шигъриятемнең төп эше дә, төп көче дә шунда. Ул кешене яшәргә өйрәтми, кешене ул тоемчанрак, сафрак һәм изгерәк булырга өйрәтә. Ә изгелек күңел борчуы һәм җан сагышы аша гына килә ала.

    Бу җыентыкта тормышымның шәхси якларына кагылган әсәрләр күп. Шәхси булмаган шагыйрьләрне атап карагыз сез. Тукаймы? Җәлилме? Юк, алар да үз күңелләре, үз язмышлары хакында язганнар. Шулай диләрме әле: “Талантлы шагыйрьләр үз күңелләре белән сөйләшәләр, ә аларны бөтен дөнья егылып тыңлый”. Мин Тукай, Җәлил белән дә, хәтта замандаш шагыйрь дусларым белән дә тиңләшергә җыенмыйм, чөнки мин гомумән шагыйрь түгел, күңелем генә шагыйрь. Шуңа күрә, беренче шигырь җыентыгыма күз салыр алдыннан үз күңелегездәге уй-фикерләрне, тойгы-хисләрне, сагыш-зарларны тәртипкә китерергә онытмагыз, минем иҗатыма күңелемне рәнҗетердәй хис, шаукым алып кермәгез, зинһар... Очраклы гына алып керәсез икән инде, мин бу хис-шаукымны бөтен булган асыл сыйфатларым, күңел байлыгым, ихласлыгым һәм мәхәббәтем белән үзгәртергә, яхшыртырга тырышачакмын.

    Шигырьләремдә кабат очрашканга кадәр! Хөрмәт белән —
                                                                                                                автор.

    Җырларым

    Җырларымда барсы бардыр:
    Шатлыгы да, сагыш та...
    Әмма алар мең сыналган,
    Сынатмаган ялгыш та...

    Күңел тимерчелегендә
    Чыныгу алган алар.
    Йөрәгем тамырларыннан
    Өзелеп калган алар!..


  • I. Моң кайда?
  • II . Сиңа ничә яшь, йөрәк?
  • III. Нигә уйлап таптым икән сине?
  • Ике дус һәм ак бабай хакында кыйсса (Хикәя)
  • Өндәге төш (Новелла)
  • Очрашу (Хикәя)
  • Тәртипсез малай (Хикәя)
  • Ясимә ятимә түгел (Хикәя)
  • Уен (Антихикәя)
  • Кыска хикәяләр (Цикл)
  • Илаһи көн (Тарихи хикәя)
  • Төнге кош (Хикәя)
  • «Педагог» (Хикәя)
  • Хак чишмәсе (Хикәя)
  • Туй котлавы (Хикәя-диалог)
  • Саташу (Хикәя)
  • Битлек (Новелла)
  • Чуар колак (Хикәя)
  • Кубарылу (Хикәя)
  • «Алтылы» (Тормыштан алынган хикәя)
  • Минем янга атлар килде... (Хикәя)
  • Туган көнсез малай (Хикәя)
  • Туй төне (Новелла)
  • Жан сурәте (Хикәя)
  • Сукыр язмыш (Хикәя)
  • Тамга (Хикәя)
  • Күзләр хакында хикәят (Фронтовик хатирәсе)
  • Степан рухына дога (Тормыштан алынган хикәя)
  • Үч хәтере (Хикәя)
  • “Сезгә хатын-кыз кирәкме?” (Хикәя)
  • Юл читендәге авыл (Хикәя)
  • Сынау – сыналу ул... (Хикәя)
  • Пәйгамбәрләр күпме яши? (Хикәя)
  • Кара төн (Кыйсса)
  • Өченче ишек (Хикәя)
  • Карындаш (Хикәя)
  • Йөрәк чире (Хикәя)
  • Кара каз (Әгерҗе ягында ишеткәннәр буенча)
  • Ходай бүләге (Бәян)
  • Дөнья чигендәге очрашу (Хикәя)
  • Күн итек кыйссасы (Хикәя)
  • Яшел тутый (Новелла)
  • Әнизәр (Хикәя)
  • Борылыш (Хикәя)
  • Җир астыннан юллар бар (Хикәя)
  • «Нимес» (Хикәя)
  • Тәкъдиргә юл (Хикәя)
  • Тәкъдирдән узмыш (Новелла)
  • Алдакчы тукран (Балаларга шигырьләр)
  • Күңелем сурәте (Шигырьләр, җырлар)
  • «Сәгадәт» бәхет дигән сүз (Хикәя)
  • Чәчәк сатучы егет (Хикәя)
  • «Похоронка» (Хикәя)
  • Йодрык (Хикәя)
  • Йолдыз (Новелла)
  • Лифтта (Хикәя)
  • Сөйгәнемнең исеме сиринә (Новелла)
  • Җир астындагы язмышлар (Хикәя)
  • Йорт иясе (Хикәя)
  • Гомер боҗрасы (Моңсу хикәя)
  • Кияү киче (Новелла)
  • Төнге күбәләк (Хикәя)
  • Шаһит (Хикәя)
  • Албастылар (хыялый кыйсса)
  • Оча торган кешеләр (бәян)
  • Язмышның туган көне (Повесть)
  • Җанбалык (Повесть)
  • Бөкре (Бәян)
  • Шартлау (Повесть)
  • Табылдык хатлар (Повесть)
  • Тимерче (Кыйсса)
  • Аллалар кайда яши? (Бәян)
  • Бала хакы (Бәян)
  • Сагышың булса, суга сал (Повесть)
  • Эт елы (Бәян)
  • Соңгы сугыш (Бәян)
  • Әткәйнең сугыш көндәлеге (Повесть-хатирә)
  • Җанбалык (Повесть)
  • Күрәзә (Повесть)
  • Фәрештә (Повесть)
  • Мөсәллим карт догалары (Хикәя)
  • Гөлләр дә елый (Хикәя)
  • Күңел күзең күрәме? (Хикәя)
  • Артист (Хикәя)
  • 1 нче июнь (Новелла)
  • Авылдаш (Хикәя)
  • Алтын кыйссасы (Хикәя)
  • Бүреләр һәм Иоһанн Себастьян Бах (Хикәя)
  • Балта остасы (Новелла)
  • Бәхет юлда яши (Хикәя)
  • Булат нигә йокламый? (Моңсу хикәя)
  • Ана сүзе (Хикәя)
  • Исемең ничек, Гадел? (Повесть)
  • Тозлы яңгыр (Гыйбрәтле кыйсса)
  • Хак (Бәян)
  • Әрем исе (Хикәя)
  • Гомер эзләү (Новелла)




  • ← назад   ↑ наверх